Δίπολα

Πρέπει να την επιθυμεί ή τουλάχιστον να τη θεωρεί ως την ιδεατή λύση, αν ελπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ να παρασυρθεί σε έναν λαβύρινθο εκβιασμών και “ρεαλιστικής” πολιτικής. Έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα κάνει μια προσεκτικότατη τούμπα “αναδιαπραγμάτευσης” και έναν λαό που να πείστει ότι ένας κάποιος ρεφορμισμός θα επιτευγχθεί, βλέποντας την Ευρώπη να υποχωρεί για λίγο στο μπροστά στον Ολάντ και στην ριζοσπαστική κυβέρνηση ενότητας της Ελλάδας. Και φυσικά μια προσευχή ότι ο κόσμος ψήφισε για διαμαρτυρία και όχι για πραγματική αλλαγή. Γιατί αν ισχύει το δεύτερο τότε θα πρέπει μια κυβέρνηση με ΣΥΡΙΖΑ να κατεβάζει ορδές ΜΑΤ στο δρόμο. Νομίζω ότι δε τους χαλάει καθόλου μια τέτοια εκδοχή της συζητήσιμης Αριστεράς. Με λίγα λόγια όταν ο δικομματισμός καταρρέει, βρίσκεις το πιο εύκαιρο ανάλογο ψευτο-δίπολο και το θέτεις ως επιλογή. Χρεωκοπία ή διαπραγματεύσεις; Όσο η Αριστερά είναι με τις διαπραγματεύσεις, θα είναι φιλαράκι. Και όσο πιο πολύ πάλεψε εναντίον σου, τόσο πιο καλό το εργαλείο, γιατί πείθει το κόσμο ότι την έκανε τη διαπραγμάτευση. Βέβαια, αδυνατώ να πιστέψω ότι κάτι τέτοιο θα άντεχε πολύ. Αν το ΠΑΣΟΚ άντεξε 10 χρόνια με υποσχέσεις και κάποιες παροχές, οι τωρινές συνθήκες θα έκαναν έναν αντίστοιχο ΣΥΡΙΖΑ να αντέξει μισή τετραετία. Και μετά ποιο το νέο δίπολο;  Ίσως, Φασισμός ή “Ανάπτυξη”;